Jan Fasen

Ik begon mijn werkzaam leven in de psychiatrie, waar ik leerde luisteren naar wat mensen vertellen als ze vastlopen. Later werkte ik jarenlang in het onderwijs, als leraar, schoolleider en bedenker en uitvoerder van onderwijsvernieuwing.
Wat me altijd heeft getrokken zijn de plekken waar het ingewikkeld wordt: waar een leerling niet meer mee kan, waar een team onder druk staat, waar een ouder niet meer weet hoe verder. Niet omdat ik op die momenten altijd antwoorden had, maar omdat daar de vragen liggen die ertoe doen.

In mijn werk met scholen zie ik steeds duidelijker hoe onderwijsvraagstukken raken aan iets groters: aan hoe we omgaan met prestatiedruk, mentale gezondheid, wat we kinderen willen leren over het leven en over samenleven. Het onderwijs is geen eiland, het is een plek waar alle spanning van deze tijd samenkomt.

De afgelopen jaren merk ik dat ik niet alleen meer wil werken binnen systemen, maar ook wil nadenken en schrijven over die systemen. Over hoe we als samenleving met kwetsbaarheid omgaan, wat we van elkaar vragen, hoe we keuzes maken tussen efficiëntie en menselijkheid.

Ik werk vanuit de overtuiging dat echte verandering begint bij bewustwording, niet als abstract inzicht, maar als iets dat je voelt en waar je naar gaat handelen. Mijn achtergrond in de psychiatrie heeft me geleerd dat mensen kunnen veranderen als ze zich gezien voelen. Mijn werk in het onderwijs heeft me geleerd dat systemen dat ook kunnen.

Wat ik hier wil delen en waar ik nu mijn werk van maak is het resultaat van dat zoeken: analyses, verhalen, vragen die helpen om menselijker keuzes te maken. In opvoeding, in organisaties, in hoe we met elkaar samenleven.