Deze week verscheen er een artikel over Agora in De Groene Amsterdammer. Anja Vink heeft de ontwikkeling van Agora op een mooie manier beschreven. Voor mij was het ook weer even een moment van reflectie: een overzicht van het intensieve en waardevolle werk dat we de afgelopen jaren hebben gedaan voor steeds meer kinderen en ouders die op deze vorm van onderwijs wachten. Het onderstreept nog eens dat het bouwen aan een nieuwe onderwijsvisie niet alleen vraagt om inzet en vasthoudendheid, maar vooral om tijd. Tijd om te groeien, te rijpen en een duurzame basis van continuïteit en kwaliteit te leggen.
Agora is een blijvertje. Het vindt steeds meer een plek binnen het brede scala van scholen in Nederland. Maar dat was en is nog steeds best ingewikkeld. Het beeld wat dat het beste weergeeft is dat van een zeilboot die door sluizen geloodst wordt en moet navigeren door de strakke, rechtlijnige infrastructuur van oude waterwegen. Terwijl de zeilboot (Agora) is ontworpen voor open water (vrijheid, wind, beweging). Dat vraagt voortdurend meebewegen zonder de essentie te verliezen. Dat is lastig, vraagt geduld en soms aanpassing, maar uiteindelijk zal de boot wél het open water bereiken. Dat geduld en die precisie zijn nodig, bij te geforceerd navigeren beschadig je de boot, blijf je te passief dan kom je er nooit door.
Dat is de achtergrond die vaak onzichtbaar blijft, maar het werk op de agorascholen en binnen de Vereniging Agora Onderwijs zo kenmerkt. Tegen die achtergrond laat het artikel de ontwikkeling zien van de afgelopen 12 jaar. Dat lijkt lang, maar voor een onderwijsinnovatie betekent 12 jaar dat we pas zijn begonnen. Dat is een hoopvolle constatering, want dat betekent dat Agora-onderwijs de komende jaren alleen maar beter kan worden.
Klik hieronder op de link om het artikel uit De Groene te lezen.
